...สะพานกับกำแพง...
นั่งย้อนเวลากับสิ่งที่ผ่านเข้ามามากมาย
กับคำถามที่ว่าทำไม...ทำไมฉันจึงโดดเดี่ยวเดียวดาย
คิดถึงบางคนที่ต้องการสร้างสะพานหัวใจ
เขาทอดสะพานเข้ามามากมาย แต่กลับไม่มีคนไหนได้เข้าใกล้หัวใจฉันเลย
ฉันรู้ว่าฉันนั้นเองที่ทำให้เขาหนีไป ก็มัวแต่กลัวจะเสียใจ ก็มัวแต่กลัวว่าเขาจะทำช้ำใจ
ได้แต่โทษตัวเองที่ไม่เคยมองใคร เพราะใจได้แต่คิดสร้างกำแพงปิดกั้นใจตัวเอง
เมื่อเวลาล่วงเลย เมื่อความเหงาเกาะกินหัวใจ เมื่อรู้ก็สายเกินไป
เมื่อกำแพงทลาย กลับไม่เห็นใครเลย กลับไม่เหลือใครเลย
